ارزيابي رضايت كاركنان از سياست‌هاي توسعه سرمايه انساني در دانشكده-هاي علوم رفتاري و اجتماعي دانشگاه

ﻫﺪف پژوهش ﺣﺎﺿﺮ، ارزيابي سياست­هاي توسعه سرمايه انساني در دانشكده­هاي علوم رفتاري و اجتماعي دانشگاه تهران است. روش پژوهش ازنظر هدف كاربردي و ازنظر شيوه‌ي گردآوري داده­ها توصيفي از نوع پيمايشي است. جامعه‌ي آماري شامل كليّه كارشناسان دانشكده­هاي علوم رفتاري و اجتماعي دانشگاه تهران مي­باشد، كه تعداد آن‌ها برابر با 163 نفر است؛ بنابراين، 142 كارشناس از اين دانشكده­ها از طريق نمونه­گيري طبقه­اي متناسب انتخاب شدند. آن‌ها پرسشنامه سياست­هاي توسعه سرمايه انساني لاي ون (2007) را كامل كردند. براي روايي پرسشنامه از تحليل عاملي تأييدي بهره گرفته شد. شاخص­هاي تحليل عاملي نشان دادند كه پرسشنامه برازش خوبي دارد. پايايي پرسشنامه نيز با استفاده از آلفاي كرونباخ (877/0) گرفته شد. داده­ها با استفاده از آزمون‌هايتي تست تك نمونه­اي و آنواي يك­طرفه تحليل شدند. يافته­ها نشان داد كه: 1) داﻧﺸﻜﺪه مديريت در متغير سياست­هاي توسعه سرمايه انساني داراي ﺑﻴﺸــﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ اﺳﺖ و داﻧﺸﻜﺪه اﻗﺘﺼﺎد داراي ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ مي­باشد. 2) بين دانشكده ­هاي علوم رفتاري و اجتماعي دانشگاه تهران ازلحاظ سياست­هاي توسعه سرمايه انساني و ابعاد تشكيل‌دهنده‌ي آن (سياست­هاي تأمين آموزش و توسعه، نظارت و راهنمايي مدير و فرصت­هاي آموزش و توسعه) تفاوت معناداري مشاهده نشد.