ابعاد و راهبردهاي پاراديم متراكم سازي فضاهاي شهري

افزايش تراكم جمعيتي شهرها و گرايش به اين امر، پديده اي است كه به دنبال آزمون الگوهاي مختلف شهرسازي، خاصه شهرسازي مدرنيسم و گسترش لجام گسيخته حومه نشيني در كشورهاي پيشرفته ظهور يافته و با برگزاري كنفرانسهاي بين المللي محيط زيست در دهه آخر قرن بيستم به پارادايمي جهاني تبديل شده است. اين مقوله در خاستگاه اروپايي - آمريكايي خود يك راهبرد سيستمي با ابعاد و روشهاي معين است كه حداقل بر سه جزء افزايش تراكم، اختلاط كاربريها و كاهش استفاده از اتومبيل در سفرهاي درون شهري تأكيد دارد. با وجود اين در كشورهاي جهان سوم از جمله ايران، برخورد با اين پديده بيشتر تك بعدي و عمدتا با نگرش اقتصادي انجام مي شود كه نمي تواند به اهداف مورد نظر در اين نگرش رهنمون شود. در اين مقاله، اهداف، ابعاد و روشهاي مختلف افزايش تراكمهاي شهري به طور عام مورد بررسي قرار گرفته تا به غني تر شدن ادبيات موضوع و تعمق بيشتر، در اتخاذ آن به عنوان يك سياست راهبردي در كشور ما كمك شود.