اثربخشي طرحواره درماني بر سازگاري تحصيلي دانش آموزان دختر

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر سازگاري تحصيلي دانش آموزان دختر بود. روش: اين پژوهش به شيوه ي نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه گواه اجرا شد. جامعهي آماري پژوهش را كليه ي دانش آموزان دختر دوره ي متوسطه ي دوم شهر كرمانشاه در سال 95-94 تشكيل مي دادند كه از ميان آن ها با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي 30 نفر از دانش آموزان دختر مقطع اول متوسطه انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو 15 نفره گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. دانش آموزان گروه آزمايش 8 جلسه طرحواره درماني دريافت كردند. براي جمع آوري داده ها از زيرمقياس سازگاري تحصيلي پرسشنامه ي شخصيتي كاليفرنيا استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: يافته ها نشان داد كه فرضيه ي پژوهش مبني بر تأثير طرحواره درماني بر سازگاري تحصيلي مورد تاييد قرار گرفته است و دختران گروه آزمايش نسبت به دختران گروه گواه در پس آزمون به طور معناداري، سازگاري تحصيلي بيشتري داشتند ( 0/05>p). نتيجه گيري: با توجه به اين يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه رويكرد طرحواره درماني در افزايش سازگاري تحصيلي تأثير معناداري دارد