اثربخشي آموزش زوج درماني سيستمي - رفتاري بر بهزيستي رواني زوج هاي ناسازگار

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش زوج درماني سيستمي - رفتاري بر بهزيستي رواني زوج هاي ناسازگار انجام شد. روش: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل و مرحله پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه زوجها تشكيل مي دادند كه به مراكز مشاوره سياوشان، آواي مهر، كامران و مركز تخصصي اعصاب و روان شهر تهران در سال 1394 مراجعه نموده بودند. جهت انجام پژوهش حاضر 16 زوج (32 نفر) از مراجعه كنندگان به اين مراكز با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايش و كنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزيستي رواني ريف (1967) بود. قبل از اجراي مداخله آموزشي، اعضاي هر دو گروه به وسيله پيش آزمون مورد سنجش قرار گرفته و سپس طرح درمان طي 10 جلسه هفته اي يك جلسه) در گروه آزمايش اجرا شد. پس از اتمام جلسات درمان پس آزمون و پس از دوماه آزمون پيگيري انجام شد. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از تحليل واريانس طرح تركيبي و آزمون تعقيبي بونفرني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه زوج درماني سيستمي - رفتاري منجر به افزايش معني دار ميانگين نمرات بهزيستي رواني زوج هاي گروه آزمايش در مراحل پس آزمون و پيگيري شده بود ( 0/001>p). نتيجه گيري: با توجه با پايين بودن بهزيستي رواني زوج هاي ناسازگار، بر اساس يافتدهاي حاصل از پژوهش حاضر، مي توان از زوج درماني سيستمي - رفتاري جهت بهبود بهزيستي رواني اين زوج ها بهره برد