مكاتبات ساكنان ايران با امام هادي(ع)

دوستي و پذيرش تفكر اهلبيت از گذشته هاي دور در شهرهاي مختلف ايران ترديدناپذير است. با اينكه در قرن سوم، فضاي غالب ايران با جريان عمومي اسلامي همسو بود، اما رگه هاي تشيع در شهرهاي مختلف ايران قابل توجه است. انديشمنداني در اين شهرها، مسائل روز خود را از امام مي پرسيدند و مشكلات خود را مرتفع مي كردند. نامه نگاري، از روش هايي متداول آن زمان و مورد استفاده ياران امام هادي براي بهره گيري از دانش آن امام بود. پژوهش حاضر، بر اساس مناطق جغرافيايي و سپس نام راويان سامان يافته و اين مسئله را رصد كرده كه مناطق مختلف ايران در اين خصوص چه نقشي ايفا كرده اند و در قياس با يكديگر، علل و عوامل نگارش نامه ها و نيز محتواي نامه ها چه بوده است. مطالعات انجام شده با روش تاريخيِ مبتني بر توصيف و تحليل، رابطه مستقيمي را ميان جمعيت شيعه و تعداد نامه ها ترسيم ميكند و نشان مي دهد كه قم، نقش بيشتري ايفا كرده و محور اصلي نامه ها مسائل فقهي، كلامي و اجتماعي بوده است.