نظري بر منظره آزادي

مساله «آزادي»يكي از عمومي ترين و كهن ترين مسايلي است كه از ديرباز انديشه آدمي را به خود مشغول داشته است.آزادي،امري است كه نه تنها فيلسوفان و متفكران،بلكه عامه مردم نيز اهميت آن را به يك معنا درك و تصديق مي كنند،و درمجموع ،بايد گفت كمتركسي است كه ارتباط اين موضوع را با خويش از طريق گوشت و پوست و خون احساس نكند،و بتواند نسبت به آن بي اعتنايي ورزد. در طول تاريخ تفكر،مساله آزادي،همواره به نوعي و به نحوي،مورد توجه متفكران بوده و هيچ فيلسوف نام آور صاحب مكتبي نيست كه اين مساله ار در فهرست مسايل اصلي فلسفه خويش قرار نداده باشدو در جست وجوي راه حلي براي آن نيامده باشد.خلاف برخي از مسايل و مباحث فلسفي كه در برخي از دوره هاي تاريخي به دلايلي اهميت مي يابدو در دوره اي ديگر اهميت خود را ازدست مي دهد،«آزادي»همواره در صدر دستوركار متفكران و مصلحان و انسان شناسان قرار داشته و نه تنها پرونده آن با گذشت زمان بسته شده بلكه با پيشرفت علوم و توسعه جوامع،به ويژه در قرون اخير،براهميت و پيچيدگي ان افزوده شده است. فيلوسفان،متكلمان،دانشمندان،جامعه شناسان،سياست مداران،حقوق دانان،اقتصاددانان،روان شناسان و علماي علم اخلاق و تعليم و تربيت هريك به صورتي خود را بامساله آزادي مواجه ديده و از منظر ويژه تخصص خود به منظره وسيع و متنوع آزادي نظر كرده اند.