بررسي شيوع تريكوموناس واژيناليس در مراجعان به درمانگاه‌هاي زنان شهر تهران با واكنش زنجيره‌اي پليمرازي

Analysis the Prevalence of Trichomonas vaginalis in Women Clinics of Tehran City’s Referents by PCR

تريكومونيازيس، شايع‌ترين بيماري منتقل‌شونده از طريق جنسي در دنياست. اين مطالعه با هدف بررسي شيوع تريكوموناس واژيناليس به‌روش PCR در مراجعان به درمانگاه‌هاي زنان شهر تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي روي 140 زن مراجعه‌كننده كه به درمانگاه‌هاي زنان بيمارستان لقمان و شهيد شوريده تهران از آبان 92 تا ارديبهشت 93، انجام شد. اطلاعات جمعيت‌شناختي زنان از طريق پرسش‌نامه‌ جمع‌آوري شد. با استفاده از 2 سواب استريل، از قسمت خلفي فورنيكس واژن، مقداري از ترشحات جمع‌آوري شد كه يك سواب براي بررسي در محيط كشت TYI-S-33 واژينال و ديگري براي انجام روش مولكولي در لوله آزمايش حاوي2ميلي‌ليتر سرم فيزيولوژي استريل قرار داده و به آزمايشگاه منتقل شد. در روش PCR از پرايمرهاي اختصاصي ژن P270 استفاده شد. داده‌ها توسط نرم‌افزار 11 SPSS و آزمون آماري T تك‌نمونه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: از 46 بيمار مشكوك به عفونت با تريكوموناس واژيناليس، نمونه ترشحات واژن 11 نفر (7/8%) و نمونه ادرار 4 نفر (2/8%) با روش PCR ، نمونه ترشحات واژن 6 نفر (4/2%) و نمونه ادرار 1 نفر (0/5%) با روش كشت، مثبت گزارش شد. بين تحصيلات مراجعان و شغل همسر و آلودگي به انگل تريكوموناس واژيناليس رابطه معني‌دار آماري وجود داشت (0/05 p< ). بين روش پيشگيري از بارداري و آلودگي به انگل تريكوموناس واژيناليس رابطه معني‌داري آماري وجود نداشت (05/0 p> ). نتيجه‌گيري: استفاده از روش‌هاي جديد مولكولي مبتني بر PCR ، به‌عنوان روشي مكمل يا جايگزين روش‌هاي فعلي براي تشخيص انگل تريكوموناس واژيناليس پيشنهاد مي‌شود.

Trichomoniasis is the most common sexually-transmitted disease in the world. This study aimed to investigate the prevalence of Trichomonas vaginalis by PCR referred to the women clinics of Tehran City. Materials & Methods: This cross-sectional study was done on 140 women admitted to Tehran Loghman and Shahid Shoorideh clinics hospital from November 2013 to December 2014. Demographic data were collected by a questionnaire. Using 2 swabs, from the posterior fornix of the vagina, secretions were collected with a swab to examine in the vaginal TYI-S-33 culture and another for molecular detection placed in a tube containing 2ml of sterile saline and transferred to the laboratory. Data were analyzed by SPSS 11 and One-sample T test. Findings: Of 46 suspected patients with Trichomonas vaginalis infection, vaginal secretions of 11 (7.8%) patients and urine samples of 4 (2.8%) patients by PCR, vaginal secretions of 6 (4.2%) and urine sample of 1 (0.5%) were reported positive in culture. There was a significant correlation between education and husbands’ job and Trichomonas vaginalis infection (p<0.05). There was not a significant correlation between contraception and prevalence of Trichomonas vaginalis (p>0.05). Conclusion: Employing new molecular methods based on PCR is recommended as a supplement or alternative to current methods for detection of Trichomonas vaginalis.