نقش توان‌هاي محيطي درتوسعه پايدار با تاكيد بر گردشگري با استفاده از ahp (مطالعه موردي: بخش ديلمان شهرستان سياهكل)

توان­ هاي محيطي به مجموعه توانايي­ها و استعدادها و قابليت­ هاي محيطي گفته مي­شود كه در محيط طبيعي-اجتماعي و اقتصادي وجود دارند. اين توان­ها شامل شكل زمين، جهت و جريان آب­ها، جنس خاك و رويش گياهي در محيط طبيعي و ويژگي­هاي جمعيتي از نظر خصوصيات كيفي جمعيت و فعاليت و نحوه چگونگي توزيع فضايي آن از بعد اجتماعي و ايفاي نقش معيشتي گروه­هاي اجتماعي در بستر محيط، چگونگي سازمان­يابي فضايي اين نقش معيشتي و محيط اقتصادي را به وجود مي­آورد. هدف از اين مقاله تنظيم رابطه انسان، محيط و فعاليت­هاي او در زمينه گردشگري در پهنه مورد مطالعه است، به گونه­اي كه فعاليت­هاي اقتصادي، اجتماعي و اكولوژيكي، موجبات ساماندهي فضايي، مكاني و توسعه يافتگي و يا به عبارتي كامل‌تر، توسعه پايدار منطقه را فراهم كند و مي­تواند نقش بسزايي در گسترش گردشگري منطقه داشته باشد. روش تحقيق در اين مقاله شامل روش كتابخانه­اي، اسنادي و مراجعه به منطقه مورد مطالعه و عمليات ميداني است. همچنين بعد از جمع‌آوري داده­ها جهت تحليل اين داده­ها و شاخص­ها، از روش AHP استفاده شده است. نتايج حاصل از مدل AHP نشان داد كه عامل خاك با وزن نسبي 0/18، عامل شيب با وزن نسبي 0/15 و آب زيرزميني با وزن نسبي 0/14 بيشترين نقش را در توسعه آبادي‌هاي بخش ديلمان داشته‌اند. بعد از اين عوامل محيطي عامل اقليم و كاربري اراضي با وزن نسبي به ترتيب 0/13 و 0/12 قرار دارند. اين عوامل به صورت مستقيم و غيرمستقيم در گسترش گردشگري روستايي مي­تواند بسيار مؤثر باشد و خود جاذب يا دافع گردشگران مي­گردد.