«تناقض، پاد فرهنگي و خود حذفي»: رهيافتي بر «كنش» دانشجويان دوره‌ي كارشناسي تئاتر دانشگاه تهران، در چهارچوب نظريات بورديو

دانشجويان تئاتر در «ميدان تحصيلي دانشگاهي» غالباً از عادات و سلايق مشترك برخوردارند، كه گاه منجر به بروز كنش‌هاي متعدد در آن‌ها مي‌شود. اميد نظام آموزشي آن است كه اين كنش‌ها در راستاي مشروعيت بخشي هرچه بيشتر به خود، رشته دانشگاهي (تئاتر) و دانشكده تئاتري صورت پذيرد (كنش مثبت). اين مشروعيت بخشي، «سرمايه‌ي فرهنگي» و تحصيلي عظيمي را به وجود مي‌آورد كه درنهايت ساختمان قدرت نمادين دانشگاه و دانشجويان را به وجود مي‌آورد و مي‌تواند بر فضاي خارج از دانشگاه يا «ميدان اجتماعي» تأثير بگذارد. پژوهش حاضر تلاش دارد تا بررسي كند كه آيا دانشكده‌ي هنرهاي نمايشي و موسيقي دانشگاه تهران، با كاهش قدرت نمادين خود مواجه بوده و مشروعيت گذشته را دارد، يا خير. پاسخ اين سؤال را مي‌توان در عادات و سليقه‌هاي دانشجويان تئاتر اين دانشكده جستجو كرد. اين پژوهش نشان داد كه «زير ميدان» جديدي در «ميدان دانشگاهي» دانشكده‌ي هنرهاي نمايشي و موسيقي توسط خود دانشجويان به وجود آمده، كه از قواعد و دغدغه‌هاي خاص خود برخوردار است. داده‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند كه اين ميدان از دانشجويان به‌عنوان «عاملان» خود، گرايش به سمت پاد فرهنگي و بي‌كنشي را مي‌طلبد؛ كه در آن، عاملان دچار تناقض و خود حذفي مي‌شوند و "سكوت" در برابر هر كنش بيروني به ارزشي براي كسب اعتبار تبديل مي-شود. براي انجام اين پژوهش ميداني، پرسشنامه‌اي با 63 سؤال كه بر اساس چهارچوب نظري پير بورديو تنظيم‌شده بود در اسفندماه 1392 در ميان 115 دانشجوي دوره كارشناسي تئاتر توزيع، و نتايج به‌دست‌آمده مورد تحليل قرار گرفتند. هدف نهايي اين مقاله آن است تا از بطن شناسايي عادت‌ها و سليقه رايج در ميان اين دانشجويان، موانع پيش روي كنش مثبت دانشجويان را كشف كند، و پيشنهاد‌هايي براي رفع اين موانع ارائه كند.