بررسي تطبيقي عملكرد شاهان صفوي در مقابله با منكرات

دوران صفويه از زواياي مختلف و متنوع درخور بررسي و واكاوي است. يكي از زواياي درخور تأمل نوع نگرش شاهان صفوي به مقولة منكرات و شيوة برخورد آنان با مفاسد اجتماعي است. در اين مطالعه سعي شده است با بهره‌گيري از متون تاريخي و سفرنامه‌هاي به‌جامانده از آن دوران و با كاربرد روش توصيف و تحليل عملكرد شاهان صفوي در مقابله با رواج منكرات و اعمال مذموم از منظر دين اسلام بررسي شود. مهم‌ترين دغدغة نگارندگان در مطالعة حاضر اين است كه آيا سلاطين صفوي براي مقابله با منكرات از الگوي واحدي پيروي مي‌كردند؟ براساس يافته‌ها، به‌رغم توجه شاهان صفوي به پاك‌سازي جامعه، آنان از الگوي واحدي در اين زمينه پيروي نمي‌كردند. نگرش‌ شخصي و از همه مهم‌تر نگرش سياسي شاهان صفوي به مقولة منكرات از دلايل مهم اقدامات گوناگون سلاطين صفوي در زمينة جلوگيري از منكرات بوده است.

Safavidera can be scrutinized and analyzed from various angles. One of these angles is the attitudes of Safavid kings towards evil deedsand their actions against social corruption. In this article, through studying historical documents and itineraries remained from that era,attempts were made to examine Safavid kings’ confrontation with the spread of evil deeds and corruption prohibited in Islam. To that end, a descriptive and analytic method was employed. The main concern of the study was to examine if a unified model of Safavid kings’confrontation with evil deeds could be achieved. However, the findings of the study display that in spite of the efforts of all these kings for cleansing the society, their actions do not follow any specific or unified models. The analysis of the causes of this disconformity revealed that Safavid kings pursued their own personal views and most importantly their own political views in this regard