بررسي ارتباط ابعاد شخصيتي با اميد به زندگي در افراد مبتلا به HIV

مقدمه: ايدز يكي از بيماري هاي مزمن و ناتوان كننده عفوني مي باشد. شناسايي ويژگي هاي شخصيتي و ميزان اميدواري افراد مبتلا به اين بيماري خدمات رساني به آنان را بهبود مي بخشد. هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه ي ويژگي هاي شخصيتي و اميد به زندگي در افراد مبتلا به HIV مي باشد. روش: نمونه اين تحقيق 42 نفر مبتلا به اين بيماري هستند. كه به روش نمومنه گيري در دسترس انتخاب شدند. پرسش نامه ي اميدواري اشنايدر و مقياس پنج عاملي شخصيت ( NEO-PI-R) كاستا و مك كري براي سنجش متغيير ها استفاده شدند و جهت تحليل داده ها از روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده گرديد. نتايج: تحليل داده ها نشان داد كه بين روان رنجورخويي و اميد به زندگي همبستگي منفي و معنادار وجود دارد، و فقط بر اساس همين بعد اميد به زندگي به طور مستقل پيش بيني مي شود. بين بعد برون گرايي و اميد به زندگي همبستگي مثبت و معنادار وجود دارد اما به طور مستقل نمي توانند ميزان اميد را پيش بيني نمايند. بحث و نتيجه گيري: تنها بعد روان جور خويي به طور مستقل اميد را در افراد مبتلا به HIV پيش بيني مي كند. افراد روان رنجور، مضطرب، افسرده، تنيده و غير منطقي هستند و مستعد احساس گناه مي باشند. افراد مبتلا به HIVبا صفات روان رنجورخويي، اميدواري كمي در زندگي دارند، و نمرات بالا در اين بعد كاهش اميد به زندگي را تبيين مي كند.