شكل گيري گفتمان انقلابي در ايران

Fig stations Nightly revolutionary Iran

ايران در دوره جديد، دو تحول اساسي را به خود ديده است: انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامي. اين دو تحول بنيادين كه مي توان آنها را محصول ورود ايران به دوران جديد خواند، از نظر ماهيت و اهداف تفاوت هاي اساسي با يكديگر دارند كه مهمترين آن اتخاذ رويكرد اصلاح طلبانه قبل از انقلاب مشروطه و شكل گيري گفتمان انقلابي قبل از وقوع انقلاب اسلامي بوده است. گفتمان انقلابي با هدف دگرگوني در وضعيت موجود و به عنوان گفتماني ايدئولوژيك، از همان ابتدا به دنبال جايگزيني جامعه مطلوب و آرماني بوده و آرمانهاي خويش را بيرون از ساختارهاي حاكم جستجو مي نمود. اين گفتمان كه درون خود سه جريان عمده اسلام گرايي، ماركسيسم و روشنفكري ديني را جاي داده است، تحت تاثير ورود افكار جديد، اجراي سياست مدرنيزاسيون در ايران، تحولات جهاني و منطقه اي و ناكامي انقلاب مشروطه در دستيابي به اهداف خود، براي نخستين بار پس از سال 1320 ظهور كرد و در رابطه با مدرنيته و ساختارهاي حاكم، مواضع انقلابي اتخاذ كرد. در اين مقاله به دنبال پاسخ دادن به اين سوالات اساسي مي باشيم كه علل و نحوه شكل گيري گفتمان انقلابي در سالهاي پس از 1320 چه بوده و اين گفتمان شامل چه ويژگي ها و جرياناتي مي گردد كه آن را از ديگر انقلابهاي هم عصر خود در ايران و ساير نقاط جهان متمايز مي سازد