اثربخشي تركيب دو روش درماني راه حل مدار و روايتي بر سرزندگي و كنترل عواطف در زنان متقاضي طلاق

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي تركيب دو روش درماني راه حل مدار و روايتي بر سرزندگي و كنترل عواطف در زنان متقاضي طلاق انجام شده است. مطالعه حاضر يك مطالعه نيمه تجربي با پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل نابرابراست. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه زنان متقاضي طلاق مراجعه كننده به كلينيك هاي مشاوره شهر نيشابور است كه در بهار 95 به اين مراكز مراجعه نمودند. نمونه پژوهش شامل 24 زن متقاضي طلاق است كه به روش نمونه گيري هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري اطلاعات مورد نياز پژوهش از پرسشنامه هاي كنترل عواطف ويليامز و چامپلس(1997) و سرزندگي دسي و رايان (1997) استفاده گرديد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS- 22و با روش آزمون تحليل كواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها حاكي از آن بود كه تلفيق دو روش درماني راه حل مدار و روايتي اثربخشي معني داري بر كنترل عواطف و سرزندگي زنان متقاضي طلاق دارد (p<0/05). همچنين نتايج نشان داد، تلفيق دو رويكرد درماني راه حل مدار و روايت درماني بر زير مقياس هاي كنترل عواطف اثر بخشي معناداري دارد (p<0/05). بنابراين مي توان گفت، تلفيق دو روش درماني راه حل محور و روايت درماني مي تواند به ارتقاي كنترل عواطف و سرزندگي زنان متقاضي طلاق بيانجامد.