اثربخشي طرحواره درماني بر نگرش‌هاي ناكارآمد نسبت به انتخاب همسر در دانشجويان دختر

هدف پژوهش حاضرتعيين اثربخشي طرحواره درماني بر نگرش ناكارامد نسبت به انتخاب همسر در دانشجويان دختر دانشگاه رازي بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه‌ي دانشجويان دخترمجرد در تمامي مقاطع تحصيلي (كارشناسي، كارشناسي ارشد و دكتري) كه در سال تحصيلي 95- 94 مشغول به تحصيل بودند . نمونه آماري 30 نفر از دانشجويان دختر بودند كه به شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. دانشجويان گروه آزمايش 8 جلسه طرحواره درماني دريافت كردند. ابزار اندازه گيري پرسشنامه نگرش نسبت به انتخاب همسر كاب، لارسون و واتسون (1992) بود. داده‌هاي جمع‌آوري شده از طريق تحليل كوواريانس چند متغيري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه بين دو گروه از نظر نگرش ناكارآمد نسبت به انتخاب همسر و مؤلفه‌هاي آن (عشق باوري، تجربه محوري، ايده‌آل نگري، متضاد جويي، آسان بيني، خوش باوري) تفاوت معني‌داري وجود دارد. با توجه به نتايج به دست آمده مي‌توان گفت طرحواره درماني رويكردي مؤثر بر كاهش نگرش ناكارآمد نسبت به انتخاب همسر دانشجويان دختر است.