خوانش تطبيقي مولفه هاي پست مدرنيسم در رمان هاي پستي و فرانكشتاين في بغداد

داستان هاي پست مدرن از ديدگاه هاي بسياري با داستان هاي مدرن و كلاسيك متفاوت است و توجه به مولفه هاي اين نوع داستان به خواننده كمك مي كند تا آن ها را بهتر درك كند و بستر و فضاي فرهنگي و اجتماعي را كه اين آثار در آن ها شكل گرفته، بهتر بشناسد. اين مقاله تلاشي است براي خوانش تطبيقي دو رمان پست مدرن عربي و فارسي با نام هاي فرانكشتاين في بغداد اثر احمد سعداوي و پستي اثر محمدرضا كاتب. اين تحقيق با روش تحليلي- توصيفي، برخي مولفه هاي پست مدرنيسم مانند بينامتنيت، جابه جايي، روش چندصدايي، بي نظمي زماني و مكاني در روايت رويدادها، فقدان قاعده در مضمون، عدم قطعيت و تك گويي را در اين دو رمان نشان مي دهد. يافته هاي اين تحقيق نشان مي دهد كه وجوه اشتراك ميان داستان فرانكشتاين في بغداد و درون مايه هاي رمان پستي در پاره اي موارد، ماهيت تقليدي پيدا كرده و در عين حال عناصري از مدرنيسم را نيز در خود جاي داده است. همچنين اين رمان ها، آثاري ساختارشكن و چندپاره است كه بخش هاي متفاوتشان از نظر زماني، مكاني و روايي، فاقد تسلسل خطي و توالي منطقي است.