پيش بيني ناگويي خلقي در نوجوانان بر اساس تروماهاي اوايل زندگي و نگرش به والدين

مقدمه: پژوهش‌ها دريافته‌اند كه بين ناگويي خلقي و طيف گسترده‌اي از بيماري‌ها از جمله اختلالات خلقي، اختلالات خوردن، سوءمصرف مواد، بيماري‌هاي قلبي‌عروقي، بيماري ديابت، آرتريت روماتوئيد، بيماري التهابي روده، سرطان، بيماري‌هاي تنفسي و دردهاي مزمن، همبستگي مثبت وجود دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر پيش‌بيني ناگويي خلقي بر اساس تروماهاي اوايل زندگي و نگرش نسبت به پدر و مادر است. روش‌ كار: در اين پژوهش همبستگي متعارف در سال 92-1391، نمونه‌اي به حجم 300 نفر (150 دختر و 150 پسر) از دانش‌آموزان دبيرستان‌هاي شيراز، به روش تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب شد. ابزار مورد استفاده جهت جمع‌آوري داده‌ها شامل مقياس تروماهاي اوايل زندگي، مقياس نگرش نسبت به پدر و مادر، مقياس ناگويي خلقي تورنتو بود. جهت تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 18 و روش همبستگي متعارف استفاده شد. يافته‌ ها: نتايج اين پژوهش بيانگر اين است كه الگويي از نمرات بالا در دشواري در شناسايي هيجانات و دشواري توصيف هيجانات با الگويي از نمرات بالا در تروماهاي دوران كودكي، نگرش نسبت به پدر و نگرش نسبت به مادر همبسته هستند (0/001>P). بنابراين، تركيب دشواري در شناسايي هيجانات و دشواري در توصيف هيجانات پايين، احتمال وجود تروماهاي دوران كودكي، نگرش نسبت به پدر و نگرش نسبت به مادر را پايين مي‌برد. نتيجه‌ گيري: بنا بر نتايج، تروماهاي اوايل زندگي، نگرش نسبت به پدر و نگرش نسبت به مادر، قادر به پيش‌بيني دشواري در توصيف و شناسايي هيجانات بوده و واريانس قابل توجهي از شاخص بقا را تبيين مي‌كنند.