نقش واسطه اي باورهاي فراشناختي و نارسايي تنظيم شناختي هيجان در رابطه ي بين كمال گرايي شناختي و نگراني در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير

مقدمه: اختلال اضطراب فراگير، شايع‌ترين اختلال اضطرابي است و بالاترين نرخ همبودي را با ساير اختلالات روان‌پزشكي دارد. نگراني شديد، معيار تشخيصي اصلي براي اختلال اضطراب فراگير است. هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌اي باورهاي فراشناختي و نارسايي تنظيم شناختي هيجان در رابطه‌ي بين كمال‌گرايي شناختي و نگراني در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير بود. روش‌كار: جامعه‌ي آماري اين پژوهش اكتشافي همبستگي، بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير مراجعه‌كننده به كلينيك‌ها و مراكز روان‌پزشكي شهر تهران و يزد در سال 1391 و 1392 بودند. 100 بيمار مبتلا (74 زن، 26 مرد) به روش مراجعات متوالي و به صورت هدف‌مند انتخاب شدند. شركت‌كنندگان، مقياس شناخت‌هاي كمال گرايانه، پرسش‌نامه‌ها‌ي نگراني ايالت پنسيلوانيا، باورهاي فراشناختي و تنظيم شناختي هيجان را تكميل كردند. براي تحليل آماري داده‌ها از ضرايب همبستگي پيرسون و تحليل‌هاي رگرسيوني دوگامي در نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 16 استفاده شد. يافته‌ها: كمال‌گرايي شناختي، باورهاي فراشناختي، به ويژه باورهاي فراشناختي منفي و نارسايي تنظيم شناختي هيجان با نگراني در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير در سطح ( P <0.001). رابطه‌ي مثبت معني‌دار دارند. به علاوه، باورهاي فراشناختي و نارسايي تنظيم شناختي هيجان در رابطه‌ي بين كمال‌گرايي شناختي و نگراني در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير نقش واسطه‌اي داشتند (P <0.001). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، رابطه‌ي بين كمال‌گرايي و نگراني در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير، يك رابطه‌ي خطي ساده نيست و باورهاي فراشناختي و نارسايي تنظيم شناختي هيجان مي‌توانند اين رابطه را تحت تاثير قرار دهند.