ناخشنودي‌هاي مدرنيته از ديدگاه جامعه‌شناسان كلاسيك

THE DISCONTENTS OF MODERNITY IN THE WORKS OF CLASSIC SOCIOLOGISTS

مدرنيته همچون سيلابي خروشان همۀ وجوه زندگي انسان را با نيرويي مقاومت‌ناپذير دگرگون كرده است. فراگيري، گريزناپذيري و تداوم تحولات مدرن موجب شده كه بحث و نظر دربارۀ جنبه‌هاي روشن و تاريك مدرنيته به قشري خاص در جامعه‌اي خاص محدود نشود و همواره و در هر جا موضوعيت داشته باشد. مدرنيته در هر مرحله از پيشروي‌اش، در كنار دستاوردهاي خيره‌كننده‌اش، مسائلي را به‌وجود آورده است كه براي انسان قديم تصورناپذير بود. اين مسائل شگفتي‌برانگيز بزرگ‌ترين انديشمندان هر عصر را به تأمل واداشته است. با توجه به پويايي‌هاي مدرنيته، بديهي است كه شكافي عظيم، ما را از مسائل انگيزش‌بخش انديشمندان كلاسيك جدا مي‌سازد. اما كلاسيك‌هاي جامعه‌شناسي اهميت خود را در روزگار ما حفظ كرده‌اند، چراكه ما در يك چيز با آنها شريكيم: تحول بي‌وقفه و بحران‌هاي برخاسته از آن. در اين مقاله نشان مي‌دهيم كه سه تن از جامعه‌شناسان كلاسيك بحران‌هاي عصر خود را در چه چيزي مي‌ديدند و اين مهم چگونه در روش‌شناسي آنها بازتاب يافته است.

Just like a raging flood, modernity, equipped with an irresistible power, has drastically revolutionized all aspects of human life. Comprehensiveness, inevitability and persistency of modern developments has seized the opportunity to talk about bright and dark aspects of modernity from the hands of a certain stratum of people living in a special period of time, giving it an always-on relevance. Modernity in every step of its advance, apart from marvelous achievements, has brought about unique problems that intrigued the greatest thinker of any period. Considering the dynamics of modernity, It goes without saying that there is a great gap between our age and the time when classic theorists of sociology offered their originate reflections. However these classics has still retained their significance, because in the same way we are confronting relentless change and its ensuing crisis. In this article we show how three of and how their conception of modernity discontents reflect in their methodology.