شيوه قصه گويي در سمك عيار و مقايسه آن با سه داستان عامه عياري

اين پژوهش برآن است تا شيوه قصه گويي را در داستان سمك عيار، با سه داستان عامه داراب نامه بيغمي، ابومسلم نامه و اسكندرنامه نقالي بررسي و مقايسه كند. براي اين كار با استفاده از الگوي چتمن، ميزان مشاركت راوي در داستان سمك عيار و همچنين برخي از ويژگي هاي سبكي خاص در اين اثر (زبان و فضاي عاميانه و طنز و مطايبه) تحليل و با آثار ديگر مقايسه مي شود. نتايج نشان مي دهد مشاركت و حضور راوي هنگام وصف مكان، خلاصه هاي زماني و وصف اشخاص در سمك عيار و داراب نامه پررنگ تر از دو اثر ديگر است. همچنين شيوه مشاركت قصه گو در داستان سمك عيار گزاره هاي قالبي آغازين، گزاره هاي قالبي بين متني و ميان متني متفاوت تر از داراب نامه، ابومسلم نامه و اسكندرنامه نقالي است. البته از اين نظر مي توان شيوه داراب نامه را حدفاصل شيوه سمك عيار و ابومسلم نامه و اسكندرنامه قرار داد.