درون مايه ترانه هاي برزگري در استان كهگيلويه و بويراحمد

شعر كار نسخه ي خواناي احساسات سرايندگان و چگونگي محيط كار است و اشعار خوانندگان در حين انجام كار كه به طور انفرادي يا جمعي خوانده مي شود، بيانگر وضع معيشت، دل تنگي ها، رنج ها، آمال و آرزوها، عشق ها و نيايش هاي آن-هاست. اين گونه آواها، فضاي كار را از يكنواختي و خشكي نجات مي بخشد و خستگي و رنج توان فرساي كار را تسكين مي دهد و رايحه ي تلاش، حركت، شوق و اميد را در درون اين زنان و مردان هنگام كار تقويت مي كند. در اين جستار، نگارندگان كوشيده اند كه به بررسي و معرفي انواع ترانه هاي برزيگران استان كهگيلويه و بويراحمد كه در حين انجام كار درو (برزگري) به شكل آهنگيني ميخوانند، بپردازند. اشعاري كه در زمينه ي كار و شغل، در فرهنگ محلي اين منطقه، سروده شده است، بخش وسيعي از ادبيات اين مرز و بوم را تشكيل مي دهد. در فرجام اين نتيجه حاصل شد كه مهمترين مضامين ترانههاي برزگري، عشق به يار (همسر، نامزد)، سختي كار، شكوه از سختيهاي اين كار، آرزو و اميد و برانگيختن برزگران به تلاش بيشتر به كار است؛ ترانه هاي كه در عين سادگي و بي پيرايگي، بار عاطفي بالايي دارند و نيك بر دل مي-نشينند.