جايگاه شاهنامه نزد مردم در دهه شصت خورشيدي

جايگاه شاهنامه در ميان مردم و در سده اخير تغير بسياري داشته است. اين متن ادبي در دوره سلطنت پهلوي اول به عنوان پشتيباني براي سياست ناسيوناليسم باستانگرا به كار گرفته شد و از برخي ابيات ميهن دوستانه آن در جهت ترويج حس وطن پرستي در ميان مردم استفاده شد. در دوره پهلوي دوم نيز اين متن مورد استفاده تبليغاتي و نمايشي در جريان جشن هاي هنر و دوهزار و پانصد ساله و ديگر جشن ها و كارناوالها قرار گرفت. همين امر موجب شد گروهي از مردم كه شناخت كاملي از مضامين شاهنامه نداشتند و اين متن را به عنوان مروج سنت هاي پادشاهي مي شناختند در برابر آن موضع گرفته و شاهنامه را نيز چون نظام شاهنشاهي و ديگر ادوات آن مطرود تلقي كنند. از سوي ديگر جايگزيني انديشه هاي اسلام وطني به جاي ايران وطني، موضع گيري برخي در برابر انديشه هاي ملي گرايانه و نيز مهاجرت برخي شاهنامه پژوهان طراز اول در دهه شصت خورشيدي به برداشت هاي ناصواب طبقه عوام درباب شاهنامه دامن زد كه در اين جستار به شرح آن خواهيم پرداخت.