نوعثماني گرايي در تركيه و تاثير آن بر امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران

در تركيه دو روند مهم نيز درصحنه اجتماعي و سياسي اين كشور نمود بارزي داشته كه شامل دين‌گرايي و اقبال مردم به دين و همچنين تلاش سياست‌مداران براي ترويج ايده جديدي در سياست خارجي كه از آن تحت عنوان نوعثماني گرايي ياد مي‌شود، نوعثماني گرايي ايدئولوژي نيست، بلكه آميزه‌اي از مطلوبيت‌هاي تاريخي، جغرافيايي و فرهنگي تركيه را به تصوير مي‌كشد. اين تحقيق باهدف: شناخت پديده نوعثماني گرايي در تركيه و تاثير آن بر امنيت ملي ج.ا.ايران به روش توصيفي– تحليلي و با رويكرد كمي انجام‌شده و از نوع كاربردي مي باشد. جامعه آماري 200 نفر مي باشد. روش جمع آوري اطلاعات ميداني و كتابخانه‌اي بوده و از فرآيند تحليل سلسله مراتبي براي تجزيه‌ و تحليل يافته ها استفاده‌ شده است. بيشترين تاثير نوعثماني گرايي بر منافع منطقه اي ج.ا.ايران و محور مقاومت است. پايين‌ترين تاثيرپذيري از اين رويكردها مربوط به استقلال كشور است. در بين رويكردهاي مختلف نوعثماني گرايي، موثرترين رويكرد بر امنيت و منافع ملي ج.ا.ايران مربوط به قدرت نرم و سپس الگوسازي نهادي، منطقه‌گرايي، ايفاي نقش در منطقه و پيوند با گروه‌هاي اسلام‌گرا در منطقه بوده كه تاثير منفي بر آن مي‌گذارد و كمترين تاثيرگذاري منفي نيز مربوط به ايفاي نقش تركيه در مديريت بحران‌هاي منطقه اي و همچنين به صفر رساندن مسائل با همسايگان مي‌باشد. ساير رويكردها در بينابين آن‌ها قرار دارند.