فسخ نكاح در حقوق ايران، فقه اماميه و شافعي

ازدواج -به عنوان امري مقدس در اديان- موجب گرديده است در قوانين نيز نظم عمومي با نهاد خانواده گره بخورد. به همين دليل برخلاف ساير قراردادها در عقد نكاح طرفين يا يكي از آن‌ها نمي‌توانند حق فسخي براي خود در نظر بگيرند. شارع و قانون‌گذار آزادي اراده طرفين را در مواردي محدود كرده است كه اين امر در فسخ نكاح نيز بروز كرده است. قانونگذار براي جلوگيري از ضرر و زيانِ همسري كه در معرض عيوب موجب فسخ نكاح قرار مي‌گيرد، به طور صريح و مشخص موارد فسخ نكاح را معين كرده كه اين موارد محدود و منحصر به همان موارد مصرح قانوني است. در اين مقاله، به موضوع شرط در فسخ نكاح، عيوب مشترك، عيوب مرد و عيوب مختص زن در فسخ نكاح در رويه حقوق ايران، فقه اماميه و فقه شافعي پرداخته شده است.