بررسي اثر الاژيك اسيد بر ميزان تيول در بافت هاي مختلف مغزي در مدل حيواني بيماري پاركينسون

بيماري پاركينسون(PD) با از بين رفتن نورون هاي دوپامينرژيك جسم سياه ايجاد مي گردد كه به طور گسترده اي با استرس اكسيداتيو در ارتباط است و كاهش گلوتاتيون(GSH) بعنوان فراوان ترين و مهم ترين تبول بافتي و يكي از عوامل دفاع آنتي اكسيداني از اولين وقايع بيوشيميايي مرتبط با پاركينسون مي باشد و مصرف آنتي اكسيدان ها اثر حفاظتي دارد. در مطالعه حاضر اثر الاژيك اسيد بر ميزان گروه هاي تيول در بافت هاي هيپوكامپ، استريا توم، قشر مغز و مخچه در بيماري پاركينسون مورد بررسي قرار گرفته است. روش تحقيق: در اين مطالعه از 40 سر موش صحرايي نر بالغ استفاده گرديد كه به طور تصادفي به گروههاي 8 تايي كنترل، پاركينسوني، و سه گروه پاركينسوني كه روزانه يك بار به مدت 14 روز به ترتيب دوزهاي mg / kg 10 ،25 و 50 الاژيك اسيد را به روش گاواژ دريافت نمودند، تقسيم گرديدند. بيماري پاركينسون با تزريق ميكروگرم سم عصبي 6 هيدروكسي دوپامين (OHDA-6) در 2ميكروليتر سالين داراي 1٪ اسيد اسكوربيك درون دسته مياني_قدامي (MFB) نيمكره چپ مغز موش ها القاء شد و پس از 14 روز مغز تمامي موشها جهت جداسازي بافت ها و سنجش تيول استخراج گرديدند. نتايج به صورت mean * SEM آناليز و واريانس يك طرفه و تست پشتيبان LSD ارائه شدند.نتايج و بحث: در گروه پاركينسوني در تمامي بافت ها كاهش معني داري در ميزان تبول نسبت به گروه كنترل مشاهده گرديد و تجويز الاژيك اسيد به ويژه دوز 25 و 50 mg / kg توانست در تمامي بافت ها اثر افزايشي را القاء نمايد كه اين افزايش در تمامي بافتها بجز مخچه معني دار بود. بحث: الاژيك اسيد با توان افزايش تيول قادر است با استرس اكسيداتيو ناشي از پاركينسون مقابله نمايد. توصيه كاربردي / صنعتي: با توجه به نتايج حاصل ازين تحقيق و خاصيت آنتي اكسيداني الاژيك اسيد مي توان از آن جهت بهبود و منع پيشروي بيماري پاركينسون بهره برد.