بررسي رابطه بين مديريت دانش و نوآوري سازماني (مطالعه موردي: معاونت اجتماعي و پيشگيري از وقوع جرم قوه قضائيه)

در ساختار اقتصادي كشورهاي پيشرفته، موازنه ميان دانش و ساير منابع به نفع دانش تغيير يافته است؛ به‌ گونه‌اي كه نحوه‌ي بهره‌گيري از فن‌آوري هاي نوين دانش مدار و چگونگي پياده‌سازي فرايندهاي آن، عاملي تعيين‌كننده در ارتقاي انعطاف‌پذيري فرايندهاي درون سازماني محسوب مي‌شود. اين مهم به سازمان‌ها كمك كرده تا در بستر يادگيري سازماني و استقرار نظام مديريت دانش، با شناسايي فرصت‌هاي جديد، مزيت رقابتي پايدار ايجاد نموده و چالشهاي پيش روي خود را به خوبي اداره كنند. هدف مقاله حاضر بررسي رابطه بين مديريت دانش و نوآوري سازماني مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كاركنان داراي مدرك كارشناسي و بالاتر در معاونت اجتماعي و پيشگيري از وقوع جرم قوه قضائيه در تهران به تعداد 48 نفر مي باشد. روايي پرسشنامه توسط گروه تخصصي تعيين و پايايي آن با استفاده از آلفاي كرنباخ برابر 0/84 محاسبه شد. تجزيه‌ و‌ تحليل داده‌ها با استفاده از نر‌م‌افزار اس.پي.اس.اس انجام شد. نتايج پژوهش نشان داد كه رابطه معني‌داري بين مديريت دانش و نو آوري سازماني وجود دارد. همچنين شاخص هاي مديريت دانش نيز كه شامل خلق دانش، ذخيره‌سازي دانش، انتقال دانش و كاربرد دانش است نيز همگي ارتباط معني‌داري با نوآوري سازماني دارند.