رابطه‌ي بين تجربه‌ي آزارديدگي در كودكي با شيوه‌هاي مقابله با تنش و طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه

مقدمه: كودك‌آزاري علاوه بر پيامدهاي كوتاه‌مدت مخربي كه بر كودك به جاي مي‌گذارد پيامدهاي بلندمدتي هم به دنبال خواهد داشت. هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه‌ي تجربه آزارديدگي در كودكي با شيوه‌هاي مقابله با تنش و طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه بود. روش‌كار: در اين پژوهش مقطعي-تحليلي، جهت انتخاب نمونه‌ها، از بين مراكز مشاوره‌ي غرب تهران به ‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي 6 مركز مشاوره انتخاب و سپس از مراكز مشاوره به‌ صورت در دسترس نمونه‌اي به حجم 318 نفر (192 نفر زن و 126 نفر مرد) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس‌هاي خودگزارشي كودك‌آزاري (CASRS)، طرح‌واره‌ي يانگ (YSQ) و شيوه‌هاي مقابله‌ي بلينگز و موس بوده و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 19 و آزمون تي، ضريب همبستگي و رگرسيون چندگانه تحليل شدند. يافته‌ها: شيوه‌هاي حل مسئله و جلب حمايت اجتماعي با هر چهار خرده‌مقياس آزارديدگي، رابطه‌ي منفي (0/01= P) و با شيوه‌هاي ارزيابي شناختي و مهار هيجاني، رابطه‌ي مثبت معني‌داري دارند 0/01=P). نمره‌ي كل طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه نيز با هر چهار خرده‌مقياس آزارديدگي، رابطه‌ي مثبت معني‌داري دارد (0/01=P). خرده‌مقياس آزار جسمي و آزار عاطفي و خرده‌مقياس شيوه‌هاي حل مسئله و مهار هيجاني و طرح‌واره‌هاي ناسازگار در زنان و مردان تفاوت معني‌داري نشان مي‌دهد. هم‌چنين خرده‌مقياس‌هاي آزار عاطفي و غفلت، توانستند طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه و شيوه‌هاي مقابله با تنش را پيش‌بيني كنند. نتيجه‌گيري: تجربه‌ي آزارديدگي در كودكي مي‌تواند در شكل‌گيري طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه و پاسخ‌هاي هيجان‌مدارانه نقش اساسي داشته باشد.