اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر سبك دلبستگي بر بهزيستي روان‌شناختي نمونه‌ي غير باليني دانشجويان داراي سبك دلبستگي ناايمن دل‌مشغول

The effectiveness of attachment-based group training on the of a non-clinical sample of students with psychological well-being preoccupied insecure attachment style

مقدمه: اهميت ارتباط الگوهاي دلبستگي در كودكي با كيفيت روابط نزديك در بزرگسالي، از جمله موضوعاتي است كه در دهه‌هاي اخير مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. در همين راستا، اين پژوهش به منظور بررسي اثربخشي آموزش گروهي مبتني بر دلبستگي بر روي بهزيستي روان‌شناختي نمونه‌ي غير باليني دانشجويان انجام شد. روش‌كار: در اين كارآزمايي باليني با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، 16 نفر از دانشجويان دختر دانشگاه فردوسي مشهد مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 92-1391 داراي سبك دلبستگي ناايمن دل‌مشغول، انتخاب شده و به صورت تصادفي در دو گروه جاي داده شدند. پرسش‌نامه‌ي مقياس‌هاي رابطه (RSQ) و مقياس بهزيستي روان‌شناختي ريف- فرم كوتاه (RSPWB) در اين پژوهش مورد استفاده قرار گرفتند. گروه آزمون 7 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي آموزش گروهي مبتني بر دلبستگي دريافت كردند در صورتي كه گروه شاهد در ليست انتظار قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 19 و به كمك آمار توصيفي (ميانگين، انحراف معيار) و نيز با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري، تحليل شدند. يافته‌ها: بر اساس نتايج، نمرات دو گروه آزمون و شاهد در پيش‌آزمون تفاوت معني‌داري با هم نداشتند و مقايسه نمره‌ي كلي بهزيستي روان‌شناختي دو گروه در پس‌آزمون نيز تفاوت معني‌داري نيافت (0/05

Introduction: The importance of the relationship between attachment patterns in childhood and the quality of close relationships in adulthood is one of the issues that have been of great interest to the researchers in recent decades. In this regard, this study was conducted to evaluate the effectiveness of attachment-based group training on the psychological well-being of a non-clinical sample of students. Materials and Methods: In this clinical trial, through convenient sampling, 16 girl students of Ferdowsi University of Mashhad in the academic year of 2012-2013 with preoccupied attachment style were selected and randomly allocated to two groups. The Relationship Scales Questionnaire (RSQ) and the Ryff Scales of Psychological Well-Being (RSPWB) - short form- were used in this study. The experimental group received 7 sessions of 90-minute attachment-based group training while the control group was on the waiting list. Data were analyzed through descriptive statistics (mean, standard deviation) and multivariate analysis of covariance by SPSS software version 19. Results: The results revealed that there was not significant difference between two groups in pre-test also there was not significant difference between two groups in the overall score of the psychological well-being in post-test (P>0.05). Conclusion: It seems that the application of attachment-based group training in people with preoccupied insecure style cannot lead to the significant improvement of the overall psychological well-being despite improvement in some variables.