عوامل اقتصادي و اجتماعي حاشيه نشيني در ايران

در ساليان گذشته، با رشد شتابان شهرنشيني بسياري از مردم به دليل نارسايي شيوه‌هاي توليد در روستاها و شهرهاي كوچك، به شهرها و كلان‌شهرها مهاجرت نموداند. اين فرايند شيوه‌ي جديدى از زندگى شهرى را كه عموماً با تراكم بيش از حدّ جمعيت، تعارض فرهنگى، بى‌ثباتى اجتماعى، بيكارى، مشاغل كاذب، خشونت، جرم، آمادگى براى آشوب و... همراه بود را در حاشيه‌ي بسياري از شهرهاي بزرگ فراهم آورد. رشد شتابان مهاجرت سبب شد تا تركيب جمعيتي شهرها و استان‌هاي بزرگ حالت طبيعي خود را از دست داده و شهرهاي حاشيه‌اي به‌وجود آيند. لذا ما در اين پژوهش عوامل مؤثر بر حاشيه نشيني در ايران را با تأكيد بر دلايل شكل‌گيري و گسترش شهرهاي حاشيه‌اي در نزديكي كلان‌شهر تهران، شناسايي و مدل‌سازي نموديم و ضمن بررسي‌ و توصيف‌هاي آماري، با استفاده از مدل رياضي-اقتصادسنجيِ لاجيت-پروبيت دريافتيم كه مهاجرت، درآمد پايين مهاجران و اندازه‌ي خانواده‌ي آنها، گراني غيرمتعارف زمين شهري در تهران، و نهايتاً وجود اعضاي بيكار در خانواده سبب ظهور و رشد سريع حاشيه‌نشيني شهري در اين استان شده است.