بررسي مقبوليت روايت عمر بن حنظله1

روايت عمر بن حنظله از جهت مجهول بودن او، به ضعف سندي متصف شده است. متأخرين براي عمل بدين روايت، به خاطر اهميت و كاربردهاي متعدد اين روايت در ابواب مختلف فقهي و اصولي، جبران ضعف روايت با مقبول بودنش در نزد اصحاب را ادعا نموده‌اند. در اين مقاله، با ارائۀ پيشينۀ اين ادعا، و بررسي باب قضا در كتب فقهي، و مبحث تعادل و تراجيح در كتب اصول فقه قبل از شهيد ثاني، صحت و سقم اين امر بررسي مي‌شود. به نظر مي‌رسد استناد گستردۀ علامه حلي بدين روايت، و توصيف روايت به «مقبول» توسط شهيد اول و محقق كركي، منشأ ادعاي مقبوله بودن اين روايت توسط شهيد ثاني شده است و كاربرد اين صفت براي اين حديث، در شرح لمعه(الروضه البهيه)، و درسي بودن اين كتاب از زمان خود تاكنون، منجر به شهرت اين روايت به مقبوله شده است.