درنگي در كشتن آتش درفرهنگ و ادب ايران

آتش به عنوان يكي از عناصر چهارگانه در اساطير و فرهنگ ملل ارجمندي و سرنوشت ويژه دارد. در آثار منظوم و منثور ايراني افعال و صفات انساني نظير (كشتن، مردن و...) را به آتش، چراغ و شمع نسبت مي دهند، نسبت دادن ويژگي هاي انساني به اشيا، عناصر و پديده ها را مي توان از دو منظر مورد مداقه قرار داد؛ يكي تشخيص به عنوان يكي از عناصر خيالين، اديبانه و بلاغت تصوير كه از مباحث ادبي است و ديگري جاندار انگاري بر پايه جهان بيني اساطيري، كه يكي از مولفه هاي سنتي فرهنگي است. اين مقاله براي تفكيك اين دو منظر متفاوت و اثبات نگره دوم در مورد كشتن آتش، چراغ و شمع نگارش يافته است.