اثربخشي آموزش هوش هيجاني بر اضطراب و كيفيت زندگي بيماران مبتلا به نشانگان سندرم روده تحريك پذير

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش هوش هيجاني بر روي سطح اضطراب و كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير انجام شد. طرح تحقيق حاضر از نوع مطالعات نيمه آزمايشي با پيش آزمون، پس آزمون به همراه گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه افراد مبتلا به نشانگان روده تحريك پذير مراجعه‌كننده به پزشكان متخصص گوارش و مراكز و كلينيك‌هاي درماني شهر تهران در سال 1395 بود. بدين منظور براي حصول اطمينان از تشخيص، تمامي درمانجويان داراي تشخيص اين نشانگان توسط محقق و بر مبناي معيار‌هاي تشخيصي نشانگان روده تحريك پذير مورد مصاحبه تشخيصي قرار گرفتند و سپس بار عايت تمايل به شركت در جلسات آموزشي به صورت تصادفي 18 نفر در گروه آزمايش و 18 نفر در گروه گواه قرار گرفتند. روش كار بدين صورت بود كه، پس از اجراي پيش آزمون در گروه آزمايش، آموزش هوش هيجاني به افراد گروه آزمايش ارائه شد و در گروه گواه آموزش به آنها ارائه نشد. آنگاه پس آزمون از هردو گروه به عمل آمد. ابزارهاي مورد استفاده در پژوهش پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني (1989) و پرسشنامه اضطراب بك بود و براي تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره و تك متغيره استفاده شد. در نهايت، يافته ها نشان داد آموزش هوش هيجاني منجر به كاهش اضطراب و ابعاد آن و همچنين ارتقاي كيفيت زندگي در افراد مبتلا به نشانگان روده تحريك پذير شده است.