بررسي تطبيقي انديشه مهدويت در تفاسير اماميه و زيديه (مطالعه موردي تفاسير زيدبن علي، ابوالجارود و فرات كوفي)

گفتمان مهدويت باوري يا همان منجي گرايي انديشه اي است كه پيروان سه گانه ابراهيمي و بخش چشم گيري از ساير ملل بدان ايمان داشته و دارند. در فضاي سياسي امروز بررسي انديشه مهدويت در فرقه زيديه به ويژه زيديه متقدم به عنوان يكي از فرق شيعه مي تواند به بازنمايي اشتراكات فكري و نزديك كردن ديدگاه هاي شيعه زيديه به شيعه اماميه ياري رساند و بسترهاي تعامل و نزديك كردن افق هاي فكري را فراهم سازد. به نظر مي رسد اين مسئله از طربق مطالعه تفاسير متقدم زيديه به عنوان اصلي ترين متون زيديه امكان پذير و نيز متقن تر است، لذا اين پژوهش به بررسي انديشه مهدويت در اماميه و مقايسه آن با گفتمان مهدويت در زيديه با محوريت تفاسير مي پردازد. مطالعه تفاسير اماميه و زيديه و نيز مراجعه به منابع زيديه نشان مي دهد اعتقاد به منجي كه روزي خروج خواهد كرد، ظالمان را از بين برده و عدل و داد را در جهان حاكم خواهد كرد، از اشتراكات فكري اماميه و زيديه و تفاوت در اصل معناي امام، فقدان طرح مسئله غيبت و امام غائب، اعتقاد به مهدويت نوعي و نه شخصي و اعتقاد به مهدي ها در دوران هاي مختلف حكومت زيديه از مختصات زيديه متقدم است و بخشي از اين باورها در متون تفسيري آنان انعكاس يافته است.