بررسي تحليلي ساختارهاي تشبيه در بخش پهلواني و تاريخي شاهنامه

تشبه يكي از گونه هاي صور خال در دو بخش پهلواني و تارخي شاهنامه است كه فردوسي آن را از زواياي گوناگوني مانند: وجه شبه، ادات تشبه، انواع تشبه، تقييد، تشبيه حسي و عقلي و مفرد و مركب سنجيده و براي اغراضي چون تبيين شگردهاي حماسي و جلوه هاي معنايي شاهنامه كه اهم آنها اغراق است، در اثر حماسي خود بكار برده است. بر اين اساس، پژوهش پيش روي شگردهاي بكارگيري گونه هاي تشبه، بسامد آنها و نگرش فردوسي را در اين تشبهات با رويكردي توصيفي- تحليلي بررسي، تحليل، مقاسه و تبيين كرده است. وجه شبه ابتكاري، شگردهاي نوكردن تشبه، ابتكار و خلاقت درآوردن مضامن نو و تازه از مواردي است كه فردوسي آنها را بسار دقيق و جزي در شاهنامه پردازش كرده و براي بيان مقاصد و اهداف خويش بكارگرفته است. اين مقاله تشبيه را از زواياي مختلف در شاهنامه بررسي مي كند.