اصلاحات نظامي خسرو انوشيروان و پيامدهاي آن

يكي از پايه‌هاي بنيادين پادشاهي ساساني، وابستگي به سپاهياني بود كه بزرگان و اشراف جنگجوي پارسي و پارتي براي شاه فراهم مي‌كردند. معمولاً اين باور وجود دارد كه اين وابستگي تا زمان پادشاهي خسرو انوشيروان و اصلاحات وي ادامه يافت و تنها در زمان او بود كه شاه براي نخستين بار توانست سپاهي ثابت و وابسته به شاه را بيآفريند و عملاً خود را از وابستگي به نيروهاي بزرگان و روساي خاندان‌ها برهاند. اين ناوابستگي حتي به ايجاد پادشاهي متمركز كه شاهان ساساني به دنبال آن بودند، نيز تعبير شده‌است. اما گواهي‌هاي بازمانده و گزارش‌هاي مورخان، در تضاد با اين باور عمومي قرار دارد و آن را به چالش مي‌كشد. اين نوشتار بر آن است تا با واكاوي اين گواهي‌ها، اصلاحات نظامي خسرو و پيامدهاي آن را بررسي نمايد.