ردپاي هويت بلوچ در زنگبار

يكي از خصوصيات بارز جامعۀ ايراني از گذشته‌هاي دور تاكنون كه دستاوردهاي باشكوهي در عرصۀ توسعۀ فرهنگ و تمدن ايراني خارج از مرزها در مقاطع مختلف تاريخي به‌دنبال داشته است، مهاجرت قبايل ايراني به سرزمين‌هاي دور و نزديك جهان است. مهاجرت ايرانيان بلوچ به زنگبار و نقش محوري اين جزيره در استقرار بلوچ‌ها در بخش‌هايي از كشورهاي امروزين تانزانيا، كنيا و اوگاندا به‌همراهِ مناسبات دوستانۀ آن‌ها با بوميان مسلمان اين كشورها، يكي از اين نمونه‌هاست كه نتايج مهمي را نيز به‌دنبال داشته است. در اين مقاله با پرداختن به دلايل مهاجرت و نحوۀ مهاجرت و مهاجرت بلوچ‌هاي ايراني از بلوچستان ايران و عمان به زنگبار، وضعيت عمومي بلوچ‌ها در اين جزيره از حدود 350 سال پيش تاكنون و نقش‌آفريني آنها در انتشار جلوه‌هايي از فرهنگ و تمدن ايراني در زنگبار بررسي شده است. سؤال اصلي پژوهش عوامل اصلي مهاجرت و نحوۀ اقامت بلوچ‌هاي ايراني در زنگبار و فرضيۀ اصلي نيز چگونگي ارتباط مردمان بلوچ با بوميان زنگبار و مقبوليت عمومي آنان است. چارچوب مقاله بر مبناي نقش مؤثر مهاجران ايراني در توسعۀ فرهنگ و تمدن ايران است و نتايج سياسي- فرهنگي حاصل از استقرار بلوچ‌ها در زنگبار متغيرهاي پژوهش قلمداد مي‌شوند. در اين مقاله با بهره‌گيري از روش تحليل و توصيف تلاش شده است عوامل اصلي كنشگر بر فرايند مهاجرت و سكونت ايرانيان بلوچ در زنگبار بررسي شوند.