تحليل جامعه‌شناختي مسئلۀ زنده به گور كردن دختران در جزيره‌ العرب عصرجاهلي

اصطلاح جاهليت از واژه‌هاي شناخته‌شده در عرف اجتماعي است كه همواره با خود منظومه‌اي از نشانه‌هاي فرهنگي را داراست. يكي از نشانه‌هاي منحط سبك زندگي جاهلي در جزيره‌ العرب، دختركشي يا همان زنده به گور كردن دختران بوده است. موضوعي كه اصل وجود آن مورد نقد قرآن كريم قرار گرفته است و در دوران دعوت اسلام از دغدغه‌هاي مهم رسول خدا(ص) بوده است. به‌رغم تحقيقات متعدد، اما مختصر در اين باره، ميزان رواج و شيوع اين فرهنگ در ميان اعراب جاهلي بررسي نشده است. نظرات مختلف دربارۀ اين موضوع: 1. اختصاص اين امر به يك قبيله يا افرادي از يك قبيلۀ خاص؛ 2. شيوع اين امر در ميان قبايل مختلف اعرابي؛ 3. رواج اين امر در ميان معدودي از قبايل. اين نظرات موجب شكل‌گيري چند مسئله‌ شده است: آيا «وَأد بنات» قاعدۀ فرهنگ جاهلي بوده است يا استثناء؟ آيا دختركشي تنها به پدران اختصاص داشته است يا اين‌كه رسم معمولي در ميان پدران و مادران بوده است؟ در تحقيق پيشِ‌رو تلاش شده است تا به روش تحليلي و استقرائي و با رويكردي جامعه‌شناختي با بازخوني متون تاريخي و تفسيري ريشه‌هاي مسئلۀ «وَأد بنات» به‌همراه علل و انگيزه‌هاي آن يافت شود و به پرسش‌هاي مطرح پاسخ داده شود.