اثربخشي روان درماني مبتني بر بينش در درمان يك مورد اختلال شخصيت وابسته

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي رواندرماني مبتني بر بينش در وابستگي و كاهش افسردگي مراجع بود. پژوهش حاضر از نوع مطالعه موردي بود. يك آزمودني 26 ساله دختر كه با استفاده از مصاحبه باليني، ملاكهاي تشخيصي DSM-IV-TR و آزمون رورشاخ مبتلا به اختلال شخصيت وابسته تشخيص داده شد، شركت كرد و با استفاده از مقياس افسردگي بك ( 1978 ) و پرسشنامه مكانيسم هاي دفاعي آندروز و همكاران، 1393 مورد ارزيابي قرار گرفت. اثربخشي درمان با استفاده از مشاهده، خود گزارشي مراجع و تكرار پرسشنامه افسردگي انجام شد. در ميزان وابستگي بيمار كاهش قابل ملاحظه اي مشاهده شد و در مقياس افسردگي بك، نمره مراجع از 19 در جلسات اول به 8 در جلسه آخر كاهش يافت. روان درماني مبتني بر بينش با تكيه بر تداعي آزاد و تخليه هيجاني، در درمان اختلال شخصيت وابسته مؤثر است.