ارزيابي باليني تأثير سايكودراما در درمان اضطراب اجتماعي (موردپژوهي)

فوبياي اجتماعي كه در DSM 5 به اضطراب اجتماعي تغيير نام داده است، سبب ناتواني شديد فرد در برقراري ارتباطات اجتماعي و احساس شرمندگي و عدم تمايل به حضور در موقعيت­ هاي اجتماعي خاص مي­شود. بنابراين به كارگيري يك روش درماني موثر در مورد آن بسيار حائز اهميت است. اگرچه روش ­هاي درماني نمايش­ محور براي درمان اين اختلال توصيه شده ­اند اما كاربرد اين روش ­ها به صورت باليني در پژوهش­ ها به چشم نمي ­خورد. بنابراين مهم­ترين هدف پژوهش حاضر، آزمون اثربخشي سايكودراما به عنوان يك روش درماني نمايش­ محور در درمان اضطراب اجتماعي بود. پژوهش حاضر يك پژوهش تجربي از نوع موردپژوهي­ست كه از طرح AB استفاده كرده است. درمانجو، يك پسربچه­ ي ده ساله ­ي مبتلا به اضطراب اجتماعي و آزموني كه براي برآورد ميزان و نوع اضطراب درمانجو به كار گرفته شد، آزمون اضطراب كودكان اسپنس بود. نتايج مشاهده توسط درمانگر و مادر درمانجو، نشان­ دهنده­ ي كاهش قابل توجه نشانه ­هاي اضطراب اجتماعي درمانجو بود. هم­چنين مقايسه­ ي نمرات درمانجو در آزمون اضطراب كودكان اسپنس در پيش­آزمون و پس ­آزمون، بيانگر كاهش قابل ملاحظه ­ي ميزان اضطراب اجتماعي او بود. با توجه به يافته­ هاي پژوهش، مي­توان گفت كه سايكودراما، روش درماني مناسب و موثري در درمان اضطراب اجتماعي است اما با توجه به اين كه پژوهش حاضر يك موردپژوهي است، به سختي مي­توان نتايج آن را تعميم داد. لذا پيشنهاد پژوهشگر حاضر، انجام پژوهش ­هاي بيشتري با هدف آزمون اثربخشي سايكودراما در درمان اختلال مذكور است.