قدرت از ديدگاه امام خمينى(ره)

به طور كلى، مى توان گفت حضرت امام قدرت را ذاتا خير و كمال مى داند و قدرت سياسى را، هم به لحاظ منشأ و خاستگاه و هم به لحاظ غاياتى كه تحقق آنها در گرو وجود قدرت است، ضرورتى هميشگى مى داند. مهمترين اين غايتها تهذيب نفوس و تأمين سعادت انسان هاست؛ اما در عمل، همواره انسان هاى غير مهذب در رأس حكومت ها قرار گرفته اند كه منشأ گسترش فساد در كل ساختار سياسى و در مرحله بعدى در كل جامعه بوده اند. در اينجا اين پرسش هميشگى مطرح مى گردد كه: «چه كسى بايد حكومت بكند؟» اگر قدرت خير است و اگر منشأ فساد در حكومت و جامعه اشخاص غير مهذب هستند، تنها راه حل آن است كه اشخاص مهذب در رأس حكومت قرار گيرند. حاكمان حقيقى در مرحله اول انبيا و ائمه معصومين (ع) و در زمان غيبت، فقهاى عادل هستند كه با استمداد از نيروهاى درونى خويش، قدرت سياسى را در بستر حقيقى آن به جريان مى اندازند.