رويكرد جديد نيما به طبيعت

تقريباً از صد و هشتاد و پنج عنوان شعر در كلّيّات اشعار نيما، دو سوم آنها مستقيماً از طبيعت الهام گرفته شده است. بنابراين طبيعت را بايد آيينة تمام نماي روحيّات و ذهنيّات و تفكّرات او دانست. از ميان سه نوع طبيعت گرايي توصيفي، تقليدي و تأليفي (تأويلي)، رويكرد نيما به طبيعت از نوع تأليفي مي باشد. در اين نوع از طبيعت گرايي، شاعر با طبيعت همراه است؛ خواه به صورت تأليفي، يعني دوست بودن و الفت داشتن با طبيعت و خواه به صورت تأويلي، يعني تأويل و تفسير كردن آن. از اين رو مي توان نيما را شاعري دانست كه آنچنان با طبيعت آميخته است كه خود را از آن جدا تصوّر نمي كند.