درآمدي بر زبان و ادبيّات فارسي در شبه قارّة هند و پاكستان

به شهادت تاريخ و اسناد فراوان موجود، بي‌شك كهن‌ترين ارتباط فرهنگي و ادبي جهان بين دو سرزمين ايران و هند است كه قدمت آن به چندين هزار سال مي‌رسد. پس از نفوذ و گسترش اسلام به علل گوناگون و دلايل مختلف، ارتباط سياسي، فرهنگي، علمي، ادبي و هنري و نقل و انتقال‌هاي قابل توجّه، زمينة نفوذ و گسترش زبان و ادبيّات فارسي در شبه قارّه افزايش يافت و سبب گرديد حيات فرهنگي، زباني و ادبي كشور پهناور هند و پاكستان دستخوش تغيير و تحوّل عميق شود؛ چنان‌كه گاه قدرت فرهنگ و زبان و ادب فارسي در دوراني از تاريخ پرفراز و نشيب اين كشور به اوج و اعتلاي خود برسد و زبان فارسي، زبان اهل سياست، دين، ادب و هنر و به طور كلّي مظاهر مختلف فرهنگي گردد و زماني به دلايل سياسي و مسائل ديگر، كمتر جلوه كرده و آثار پديد آمده، محدود و به گونه‌اي كم رنگ تر شود. نويسندة ‌اين مقاله سعي دارد تا حدّ لزوم به سير اجمالي تاريخ زبان و ادبيّات فارسي در برِّ صغير (هند و پاكستان) بپردازد و فهرستوار به جلوه‌هاي فرهنگي، زباني و ادبي آن اشاره كند.