حرفه آهنگري در منابع اسلامي از منظر تاريخ اجتماعي

آهنگري، فرآوري ادوات و ابزارها از آهن، يكي از پركاربردترين مهارت هاي بشر براي تأمين ادوات و ابزارهاي لازم در زندگي روزانه و نيز در فعاليت هاي نظامي و عمراني بوده است. در اين مقاله با بررسي طيف وسيعي از منابع تاريخي، ادبي و اجتماعي، الگوي شغل آهنگري در ساختار جوامع اسلامي و در بستر تاريخي با رويكرد توصيف غليظ (توصيف پرجزئيات) بازجسته و استخراج شده است. استخراج الگوي عمومي شغل آهنگري با پژوهش ابعاد پديداري آهنگري از جمله كاركردهاي متنوع، ابزارها و ادوات كار، فضاي حرفه اي )دكان آهنگري(، اخلاق حرفه اي، نظارت و احتساب آهنگران و درآمدهاي اصلي و فرعي و پايگاه شغلي و جايگاه اجتماعي آنها صورت گرفته است. بر خلاف تصور، آهنگران با وجود تنوع وسيع در توليدات و نياز همه گروه هاي جامعه به محصولات شان، جزو اصناف پردرآمد نبوده اند و اعضاي اين صنف اغلب از گروه هاي فرودست جامعه به شمار مي آمده اند.