تبيين مدل آموزش هنر از طريق پژوهش در دست‌ساخته ها مبتني بر ادغام رويكردهاي آموزشي ؛ مطالعه موردي دست‌دوخته‌ها

از مهم‌ترين چالش­ها در آموزش هنر معاصر، ابداع و طرح‌ريزي برنامه‌هايي است كه بتواند در مسيرهاي جذاب، خلاقانه و در عين حال ساختارمند، دانش­ آموزان را در مقاطع آموزشي مختلف، به‌ويژه دوره­ هاي متوسطه، در كشف معاني آثار، ايده­ هاي پيچيده و درهم تنيده با باورها و عقايد مبدعان آن­ها ياري رساند و علاوه بر گفتمان­ هاي مبتني بر هنرهاي زيبا و منحصر به فرهنگ­هاي خاص، اشكال هنري از فرهنگ و هنر بومي، قومي و ملي هر كشور را ذيل خود جاي دهد. نوشتار حاضر با هدف بهره­ مندي از مؤلفه‌هاي رويكردهاي «آموزش مبتني بر رشته ­هاي هنر» (DBAE) و «فعاليت هنري پژوهش‌ محور» (APR)، به ارائة طرح درس تركيبي، با تمركز بر دست­دوخته­ هاي ايراني پرداخته است. پرسش اصلي كه اين پژوهش با روشي توصيفي ـ تحليلي و با رويكردي مقايسه‌اي به آن پاسخ مي‌دهد اين است كه فلسفۀ ادغام رويكردهاي آموزش هنر در راستاي پژوهش در دست‌ ساخته‌ها چيست و چگونه مي‌توان ساختار آموزشي را بر اين مبنا تدوين كرد.نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه رويكردهاي ادغامي در آموزش و پژوهشِ دست­ ساخته­ ها، نه تنها مي­تواند دانش­ آموزان را بر جنبه‌هاي شكل­گرايانۀ آثار متمركز كند؛ بلكه آنان را به كشف ايده‌ها، باورها و عقايد تنيده با آثار بومي و فولكلور ترغيب نمايد. به علاوه، دانش‌آموزان با رمزگشايي و كاوش در اين آثار، قادر به خلق دوباره (نه مشابه) و رمزگذاري مفاهيم بر مبناي انديشه­ هاي خود خواهند شد.