تاثير آموزش توانايي خودنظم بخشي بر كاهش رفتارهاي پرخاشگرانه دانش آموزان با مشكلات رفتاري

Effect of Self-Regulation Ability Training on Decreasing Aggressive Behaviors of Students with disruptive behavior

يكي از دلايل اصلي مشكلات رفتاري دانش‌آموزان در مدارس، عدم توانايي تنظيم هيجان‌هاي مختلف است. هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير برنامه آموزش توانايي خودنظم بخشي بر كاهش ميزان پرخاشگري دانش آموزان با مشكلات سازش‌يافتگي بود. روش پژوهش از نوع شبه‌آزمايشي با طرح پيش آزمون ـ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش تمامي دانش‌آموزان پسر مقطع دبيرستان در سال تحصيلي1392 - 1393 شهرستان رشت بود كه از بين آنها پس از اجراي اوليه پرسشنامه ناسازگاري 20 نفر كه داراي پرخاشگري معناداري بودند، انتخاب و در دو گروه 10 نفره آزمايش و كنترل به شيوه تصادفي جايدهي شدند. براي گروه آزمايش، 9 جلسه 80 دقيقه‌اي برنامه توانايي خودنظم‌بخشي، آموزش داده شد در حالي كه گروه كنترل چنين آموزشي را دريافت نكردند، و در پايان هر دو گروه مورد پس‌آزمون قرار گرفتند. ابزار سنجش مقياس هوش وكسلر كودكان، پرسشنامه پرخاشگري باس و پري (1992) و پرسشنامه‌ي سازگاري دانش‌آموزان (سينها و سينگ، 1993) بود. براي تحليل داده‌‌ها از تحليل كوواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد آموزش توانايي خودنظم بخشي به طور معنا‌داري موجب كاهش انواع پرخاشگري در دانش آموزان ناسازگار مي‌گردد (05/0≥p)؛ بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه برنامه‌هاي آموزش خودنظم بخشي با افزايش توان تنظيم و مديريت هيجان به كاهش رفتارهاي پرخاشگرانه كمك مي‌كند.

One of the main reasons for maladaptive behaviors of students in schools, lack the ability to management of different emotions. The purpose of the present research was to examine the effectiveness of self-regulation ability training on decreasing aggressive behavior of maladjusted students. The research method was quasi-experimental with pretest-posttest design with control group. The statistical population consisted of all boy high school students in Rasht city, wich among them after performing maladjustment questionnaire a sample of 20 students were selected by random cluster sampling method and assigned in two groups control and experimental randomly. Self-regulation instruction was conducted for the experimental group in 9 sessions, while the control group received no training at all. The Bass and Perry (1992) and Student Adaptation Inventory (Sins & Singh, 1993) were used to collect of data. Finally data were analyzed using univariate and multivariate analysis of covariance. The results indicated that self-regulation training were significantly effective in aggression reduction. Also, experimental group in all four subscales (physical aggression, verbal aggression, anger, and hostility) achieved lower scores on the pretests than the posttest. Therefore, it can be concluded that self-regulatory education programs help to reduce aggressive behaviors by increasing the ability to adjust and manage excitement.