گونه‌شناسي دلايل و شواهد كاربرد «اسم خدا» به معناي اسم عيني در احاديث اهل بيت (ع)

مباحث اسما و صفات الهي از پردامنه‌ترين مباحث الاهياتي است. اين مقاله براي اثبات كاربرد اسم خدا در معناي غير لفظي، با روش كتابخانه‌اي در گردآوري مطالب، و شيوه اسنادي در نقل ديدگاه‌ها، و روش تحليل محتوا (توصيفي - تحليلي) در تجزيه و تحليل داده‌ها، استدلال‌هاي برگرفته از احاديث از اهل بيت(ع) را گونه‌شناسي و تحليل نموده و به اين نتيجه دست يافته است كه از مجموع روايات اهل بيت(ع) در جوامع روايي شيعي، قراين و دلايل گوناگون - از قبيل: استناد آثار تكويني به اسماي الهي، معرفي امور تكويني به عنوان اسم خدا، استقرار در ذات و بيرون نيامدن از حيطه ذات الهي، برگرفته شدن اسماي الهي از يكديگر، اتصاف به اوصاف غير متناسب با اوصاف اسم لفظي، و ظهور خدا از مظهريت اسم براي اوليا و تحقق اوليا به حقيقت اسم - دليل بر كاربرد اسم خدا در معناي تكويني و عيني است.