مـروري بـر انواع جاذب هاي رادار در كامپوزيت هـاي پليمـري با تقـويت كننده كـربني دربـازه 12 الي 18 گيگاهرتز (Ku)

يكي از مواد تعيين­ كننده براي بسياري از شاخه ­هاي مدرن تكنولوژي، كربن مي ­باشد. خواص چندگانۀ منحصر به فرد كربن سبب گسترش بيش از پيش استفاده از اين ماده در بسياري از كاربردها نظير الكترونيك شده است. يكي از كاربردهاي ويژۀ كربن در عرصه­ هاي نظامي، استفاده از اين ماده در ساخت مواد جاذب رادار(RAM)، جهت بهبود خاصيت جذب امواج مايكروويو مي­باشد. از جمله پارامترهاي موثر در به­ كارگيري مواد جاذب رادار، پارامتر وزن كم و پهناي زياد جذب مي ­باشد؛ به­ طوري­كه با بكارگيري كربن در اين مواد جاذب مي ­توان به خواص نهايي مطلوبي دست يافت. كامپوزيت­هايي كه در آنها از تقويت­ كننده­ هاي كربن آن­ هم به صورت ذره در يك زمينۀ پليمري استفاده شده است، به مراتب انعطاف ­پذيري و كنترل خواص مناسب تري را از خود نشان داده و همچنين با تغيير اشكال تقويت­ كننده كربني ( مثل كربن سياه، الياف و نانو الياف و همچنين گرافن) مي­ توان خواص كامپوزيت را بهينه كرد. اين مقاله مقايسه­ اي از عملكرد انواع مختلف زمينه ­هاي پليمري و اشكال مختلف تقويت­ كننده كربني كه به عنوان مواد جاذب رادار مورد استفاده قرار گرفته ­اند را ارائه مي ­دهد. خواص جذبي اين نوع مواد جاذب رادار با تغيير برخي پارامترهاي موثر نظير نوع زمينه پليمري و يا با تغيير در هندسه، تركيب، مورفولوژي و كسر حجمي تقويت كننده، قابل تغيير مي­ باشد.