تاثير دعا بر ميزان افسردگي مادران داراي نوزاد نارس بستري در بخش مراقبت ويژه نوزادان

Effect of Prayer on Depression among Mothers with Premature Infants in NICU

سابقه و هدف: افسردگي پس از زايمان يك مشكل جدي و قابل پيشگيري با تاثير گسترده است. بر طبق تحقيقات، 44 درصد مادران داراي نوزاد نارس بستري، علائم احساسي مانند افسردگي و بي قراري را نشان مي‌دهند. در اين ميان، مذهب به عنوان يك رويكرد مكمل مطرح بوده و دعا بيش‌ترين منبعي است كه افراد در شرايط سخت استفاده مي‌كنند. هدف مطالعه حاضر، تعيين تاثير دعا بر ميزان افسردگي مادران داراي نوزاد نارس بستري در بخش مراقبت ويژه نوزادان است. مواد و روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني، 60 مادر داراي نوزاد نارس، به طور تصادفي به دو گروه مداخله (30 نفر) و كنترل (30 نفر) تقسيم شدند. در گروه مداخله، دعا يك روز بعد از حضور مادر در بخش ويژه و به مدت هفت روز اجرا شد. ابزار پژوهش در اين مطالعه شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه SCL90، DASS 21 و پرسشنامه دعا بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از SPSS ويرايش 11/5 و آزمون‌هاي آماري t مستقل، آناليز واريانس، من ويتني و t زوجي انجام شد. يافته‌ها: دو گروه از نظر تمامي مشخصات فردي (سن مادر، نوع زايمان، دفعات بارداري، تعداد زايمان، سقط، تعداد فرزند و....) و نوزادي (جنس، آپگار و.....) به جز وزن بدو تولد نوزاد (0/045 =p) همگن بودند. در پايان مداخله، مقايسه نمره افسردگي بين دو گروه تفاوت آماري معني‌دار وجود نداشت (0/118=p)، اما يك ماه بعد، تفاوت آماري معني‌دار بود (0/047=p). استنتاج: دعا مي‌تواند در پيشگيري از افسردگي مادر داراي نوزاد نارس موثر باشد

Background and purpose: Postpartum depression is a serious preventable problem with various effects. According to previous studies, 44% of mothers with infants in neonatal intensive care units (NICU) show emotional symptoms such as depression and restlessness. Religion has always been regarded as a complementary approach and praying is usually used by people in harsh conditions. The aim of this study was to evaluate the role of prayer on depression in mothers with premature infants admitted to NICU. Materials and methods: In a clinical trial, 60 mothers of premature infants were randomly divided into a control group (n=30) and an intervention group (n=30). In the intervention group a prayer program was conducted for mothers one day after NICU admission for 7 days. Data was collected using a demographic questionnaire, SCL90 scale, DASS 21, and the Prayer Questionnaire. Data was analyzed in SPSS V11.5 applying Independent t-test, Mann-Whitney U, Paired t- test, and ANOVA. Results: The two groups were homogenous for all demographic factors (mother’s age, type of delivery, gravidity, number of childbirth, abortion, number of children, etc.) and that of the neonates (gender, Apgar Score, etc.) except infant birth weight (P=0.045). At the end of the intervention, there was no significant difference between the two groups in depression score (P=0.118) but one month later the scores revealed a significant difference between two groups (P=0.047). Conclusion: Prayer can be effective in prevention of depression in mothers with premature neonates.