كلاس آموزش زبان و محيط ديجيتال؛ بازنمودهاي اجتماعي و استفاده‌هاي غالب نزد دانشجويان

امروزه جايگاه و اهميت تكنولوژي‌هاي آموزشي و محيط ديجيتال در امر آموزش، غيرقابل‌انكار به نظر مي‌رسد. مهم، شناسايي و آگاه بودن به ابعاد مختلف آموزشي فن‌آوري‌هاي نوين ارتباطي و معرفي آن به معلم و دانشجوي امروز مي‌باشد. تحقيقات انجام شده در اين زمينه نيز ضرورت توجه به اين مفهوم را نمايان مي‌كند. به نظر مي‌رسد، قبل از هر چيز، بايد ذهن مخاطب اصلي اين ابزار، يعني فراگيران و آموزگاران را براي پذيرش و كاربردي كردن تكنولوژي‌ها در روند يادگيري و ياددهي خويش آماده كرد. درنتيجه گام اول، شناسايي نوع نگاه، ميزان آگاهي، علاقه و يا عدم علاقه آنان به اين ابزار است. در اين پژوهش با تمركز بر بازنمودهاي اجتماعي زبان‌ آموزان از محيط ديجيتال به رابطه بين استفاده‌هاي غالب دانشجويان و تأثير آن بر ايجاد توانايي خوداتكايي نزد آنان پرداخته‌ايم. درصدديم تا نشان دهيم بازنمودهاي اجتماعي دانشجويان بر استفاده‌هاي آنان از تكنولوژي‌هاي آموزشي تأثير فراواني داشته و نوع استفاده از اين تكنولوژي‌ها نقش مهمي در ايجاد خوداتكايي نسبي در يادگيري دانشجويان دارد. جامعه آماري پژوهش، تعدادي از دانشجويان زبان‌هاي خارجي دانشكده زبان‌ها و ادبيات خارجي دانشگاه تهران مي‌باشد. اطلاعات لازم نيز از طريق مصاحبه با دانشجويان جمع‌آوري‌شده و با روش كيفي مورد تحليل قرار مي‌گيرند. همچنين در پايان، يك دسته‌بندي كلي از استفـاده‌هاي غالب آموزشي دانشـجويان از محيط ديجيـتال ارائـه مي‌گـردد. ايـن مـقـاله مي‌كوشد تا بتواند با ارزيابي شرايط موجود، نقاط قوت و ضعف جايگاه محيط ديجيتال را شناسايي كرده و به‌عنوان گام نخست، راه را براي تحقيقات بعدي و ارائه الگوهاي مناسب آموزشي هموار كند.