سلوك نفس

يكي از مسايل اساسي كه هميشه مورد توجه بشر است، مسأله‌ي تكميل نفس و حركت در مدارج كمال انساني است. آدمي كه مسافر مسير حق است بايد متوجّه اين نكته باشدكه حس دين دوستي وگرايش به عوالم غيب، ناشي از جاذبه‌ي حضرت دوست است كه انسان را به مقام اطلاق و نامتناهي خود مي كشد. بايد دانست كه براي طي اين مسير عملاً بايد حركت كرد؛ يعني صرف علم آموزي براي وصول به حقايق و شهود كفايت نمي‌كند، بلكه بايد از يك طرف علم آموخت و از سوي ديگر سالك راه شد. بر مبناي ديدگاه عرفا، آن چه براي سلوك نفس لازم است، عبارت است از: عزم، قصد، رفق و مدارا، رعايت حالت تعادل در عبوديّت، وفاي به عهد، ثبات، نفي خواطر و... . نتيجه‌ي اين سفر روحاني، تطهير درون،آرامش روح و فناي در فعل، اسم، صفت و ذات مقدّس الهي است. مقاله‌ي پيش رو، به فراخور، با برشمردن اموري كه سالك الي الله بايد آنها را رعايت نمايد، كيفيّت سلوك را تبيين خواهد كرد.