شماره ركورد
997079
عنوان مقاله
پاسخ اينترلوكين-6 و مقاومت انسولين به تمرين ورزشي و بيتمريني در مردان جوان چاق: يك كار آزمايي باليني تصادفي
عنوان به زبان ديگر
Interleukin-6 and insulin resistance response to exercise training and detraining in middle-aged and obese men: a randomized clinical trial
پديد آورندگان
نيك سرشت، محمود دانشگاه آزاد اسلامي واحد ايلام - گروه فيزيولوژي ورزش، ايلام، ايران
تعداد صفحه
11
از صفحه
89
تا صفحه
99
كليدواژه
چاقي , تمرين مقاومتي غير خطي , مقاومت به انسولين , تمرين هوازي تناوبي
چكيده فارسي
زمينه و هدف: هـدف پژوهش حاضر، مقايسه ي اثر 12 هفته تمرين مقاومتي غير خطي، هوازي تناوبي و همچنين اثر 4 هفته بي تمريني متعاقب اين تمرينات بر سطح سرمي اينترلوكين-6 و مقاومت انسولين در مردان جوان چاق بود.
روش بررسي: در اين مطالعه كارآزمايي باليني تعداد 38 نفر از مردان چاق ابتدا بر اساس آمادگي هوازي، سن و درصد چربي يكسان سازي شدند، سپس به طور تصادفي در گروه هاي تمرين مقاومتي غير خطي (14 نفر)، هوازي تناوبي (12 نفر) و كنترل (12 نفر) قرار گرفتند. گروه هاي تمرين 3 جلسه در هفته براي 12 هفته تمرين و متعاقب آن 4 هفته هيچ گونه تمريني نداشتند. تمرين مقاومتي غير خطي شامل اجراي 40 تا 65 دقيقه تمرين وزنه در شدت هاي مختلف و با يك الگوي زمان بندي منعطف بود. تمرين هوازي تناوبي شامل 4 وهله ي 4 دقيقه اي دويدن بر روي نوارگردان با شدت 80 تا 90% ضربان قلب بيشينه و 3 دقيقه ريكاوري بين وهله ها بود. سطح سرمي اينترلوكين-6 و انسولين با روش الايزا و غلظت سرمي گلوكز با روش گلوكز اكسيداز اندازه گيري شد.
يافته ها: در مقايسه با گروه كنترل، پس از تمرين مقاومتي غير خطي (0/593=P) و هوازي تناوبي (0/623=P) تغيير معني داري در سطح سرمي اينترلوكين-6 مشاهده نشد، اما غلظت اين سايتوكاين پس از بي تمريني به طور معني داري در گروه هاي مقاومتي غير خطي (0/011=P) و هوازي تناوبي (0/017=P) افزايش يافت. برنامه هاي تمرين مقاومتي غير خطي (0/006=P) و هوازي تناوبي (0/046=P) به طور مشابه و معني داري در كاهش مقاومت انسولين موثر بودند، اما پس از بي تمريني اين مقادير به سطح پيش از تمرين رسيد.
نتيجه گيري: مردان جوان چاق مي توانند از برنامه هاي تمرين براي كاهش مقاومت انسولين استفاده كنند، همچنين بي تمريني در گروه هاي تمرين منجر به افزايش معني داري در اينترلوكين-6 شد؛ بنابراين، توصيه مي شود كه برنامه هاي تمرين به منظور پيشگيري از بدتر شدن وضعيت التهاب نبايد قطع شوند.
چكيده لاتين
Background and aims: The aim of present study was to compare the effects of 12 weeks of nonlinear resistance training (NRT) and aerobic interval training (AIT), and also effects of 4 weeks of detraining after these training on interleukin-6 (IL-6) and insulin resistance in young obese men.
Methods: In this randomized clinical trial, at first 38 obese men were matched by aerobic fitness, age and percentage of body fat. Then, they were randomly assigned to NRT (n=14), AIT (n=12) and control (Con, n=12) groups. The training groups performed 3 weekly sessions for
12 weeks followed by a 4 weeks detraining period. NRT consisted of 40-65 minutes of weight training at different intensities with flexible periodization. AIT consisted of running on a treadmill (4 sets of 4 minutes at 80-90% of maximal heart rate, with 3-minute recovery intervals). Serum levels of IL-6 and insulin resistance were measured by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) and the glucose oxidase method for serum glucose concentration.
Results: Compared to Con, it was not observed in serum IL-6 levels any change significantly after the NRT (P=0.593) and AIT (P=0.623), but this cytokine worsened significantly after detraining with the NRT (P=0.011) and AIT (P=0.017). Both NRT (P=0.006) and AIT (P=0.046) groups was equally effective at reducing insulin resistance, but these values returned to the pre-training levels after detraining.
Conclusion: The young obese men can use the two exercise programs to reduce insulin resistance. Also, IL-6 increased significantly in both training groups after detraining. Thus, it is recommended that the training programs should not be discontinued to prevent worsening of inflammatory conditions.
سال انتشار
1395
عنوان نشريه
مجله دانشگاه علوم پزشكي شهركرد
فايل PDF
7328899
عنوان نشريه
مجله دانشگاه علوم پزشكي شهركرد
لينک به اين مدرک